27
Aug
12

proefrit

Al meer dan een half jaar broed ik op het idee om een wandeltocht te maken met de trashmobiel. Een vaag ‘vakantie-werk-plan’ voor 2012, maar het is wachten op het mooie weer . Vandaag heb ik ineens zin om te vertrekken, ook als is het plan niet af. Het wordt een proefrit op bekende paden; mijn woon-werk traject van Clabecq naar Brussel. Om 9 uur rij ik de poort van La Grande Cense uit en neem de weg naar Lembeek. (Het kanaalfietspad riskeert nog steeds afgesloten te zijn op dit stuk). Ooit was er hier ook een fiets- of voetpad, maar veel is er niet van over.

Dan maar op de weg blijven rijden. Vroeg op stap zijn op een mooie dag brengt mij direct in vakantiestemming. De velden zijn gemaaid en geven nog een beetje een strogeur af. De zon komt op vanachter de heuveltjes van ‘klein Zwitserland’. Zo noemen wij het kleine gebiedje achter het huis.  Eén van de buren komt langs en biedt me een lift aan, maar néé, te voet gaan is het idee.
Te voet gaan en dingen opmerken, die bij grotere snelheden aan je aandacht ontsnappen. Een speciale focus op (plastiek) afval en wat er mee te doen. Af en toe eens stoppen misschien, om iets op te rapen, te verwerken en ter plaatse te installeren?? Spreken met mensen die geïnteresseerd zijn of die mijn interesse opwekken…..

In Lembeek dorp stuit ik op een bordje van het bedrijf PLASTIC INJECTIONS. Nieuwsgierig naar het soort van injecties dat daarmee wordt bedoeld, wandel ik het terrein op. De deur met ‘hier melden’ blijft gesloten. Er is een vervallen fabriekshal te zien en hopen big bags vol afval, gemarkeerd met cijfers t/m 5. Het lijkt bouwafval, met veel plastiek ertussen, maar ook van alles anders.

Verder niets of niemand te zien.

Ik vervolg mijn weg en loop over het dorpsplein naar het punt waar de Zenne het kanaal ontmoet en waar het plastiek afval zich ophoopt aan de sluis. Vooral veel flessen en zakken, maar ook speelgoed, tuinmeubelen, ballen, bidons, verpakkingen van bouwmaterialen, enz.

Eenzelfde variatie als langs de kant van de weg en in het water. De grote stukken zie je liggen of drijven. Die worden door verschillende reinigingsdiensten wel af en toe opgeraapt of opgevist. Een groter en minder zichtbaar probleem vormen de minuscule deeltjes, waarin het plastiek uitéén valt op den duur. Juist deze week kwamen ook de microplastics in het nieuws, afkomstig van synthetische kleding, cosmetische producten en verpakkingsmaterialen. Ze glippen door de waterzuiveringsinstallaties en voegen zich direct bij de plastiek soep in zee.

In Halle ontmoet ik de eerste persoon die stil blijft staan bij de trashmobiel en mij er vragen over stelt. Zij heet Myriam en heeft haar fiets ook aardig volgeladen. Het blijkt haar artistieke productie te zijn. Ze moet haar werkruimte verlaten en alles mee terug naar huis nemen. Een heel gesprek over het artiesten statuut en het artiesten bestaan is het gevolg. We wisselen adressen uit en zullen elkaar misschien nog ooit tegen komen.

Voorbij Halle moet ik opnieuw van het fietspad af en de gevaarlijke rijweg op. Bouwwerven ‘mogen’ blijkbaar de fietspaden gebruiken als parking of om er containers op te zetten. Desnoods voor maanden.

Iets verderop is een soort natuur-educatie site waar je kunt leren hoe je compost kunt maken en een kruidenspiraal opzetten. Voor het eerst neem ik de tijd dit terrein te bezoeken en zie ik ook dat de Zenne hier achter loopt. Eigenlijk loopt die dus de hele tijd vlak langs het kanaal, alvorens bij Anderlecht ondergronds te gaan.

In Lot ga ik midden in het dorp de Zenne over en kom ik langs een huis met een tuin waarin een windfiets staat. Een eigen uitvinding van de bewoner, François Vekeman. Hij heeft de fiets op zijn kop gezet en ‘zeilen’ van aluminiumfolie tussen de spaken gemonteerd. De wind doet de wielen voldoende draaien om met ledlampjes zijn achtertuin te verlichten.

Tegenover het huis van François wordt de oude wolfabriek verbouwd tot een appartementengebouw en dat is maar één van de vele immobiliënprojecten, die in Lot en andere gemeenten langs het kanaal uit de grond rijzen. Een goeie zaak, dat er zo nieuw leven in het dorp komt? François betwijfelt het, want het is natuurlijk allemaal volk van elders dat er komt wonen. Alles zal veranderen. Ach ja zeg ik, wij zijn toch ook overal geegaan? Als ik even later een flesje water koop in een winkel waar ze geen Nederlands verstaan, begrijp ik dat dat zo’n pijnpunt is…

Als ik mijn boterhammen op heb, besluit ik terug te gaan via een binnenweg langs Buizingen naar Halle. Het is al veel te laat om Brussel te bereiken, dus zal ik deel 2 van het traject op een andere keer doen.
Zo heb ik een eerste idee van de afstand die ik op een dag zou kunnen afleggen als ik de tijd wil nemen om onderweg bij het één en ander stil te staan.


0 Responses to “proefrit”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: